Saturday, July 25, 2009

நானும் அம்மாவும்


"""இதோ ஆண்டவருடைய அடிமை"

இந்த வார்த்தைகள் "அன்னை மரியாள்" வானதூதருக்கு சொன்ன வார்த்தைகள் என்கிறது வேதாகமம் (பைபிள்). கத்தோலிக்க மதத்தவர் மரியாளுக்கு மிகப்பெரிய உன்னத இடத்தை கொடுப்பதற்கு மரியாளின் இந்த எழிமையும் தாழ்மையும் கடவுள்மேல் கொண்டிருந்த அசைக்க முடியா விசுவாசமுமே காரணம்.

மதங்கள் பற்றிய தற்போதய எனது கணிப்பு வேறு,. மதம் என்கிற இயந்திரம், சட்டங்களோ கோட்டுக்களோ இல்லாத காலத்தில் மக்களை நேர்வளிப்படுத்துவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டன, ஆனாலும் வேறு பல தேவைகளுக்கும் அது பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது என்பது இன்னொரு பக்கம். ஆனாலும் என் பால்யப் பருவதில் நானும் ஒரு தீவிர பக்தன், "ஆண்டவருடைய சம்மனசானவர் மரியாளுக்கு மங்களம் சொல்ல - அவள் பரிசுத்தாவியினால் கற்பமானாள்......" என்று தொடங்கும் மூவேளைச் செபம் தொடங்கி செபமாலை எல்லாம் சொல்லிமுடித்துதான் தூங்குவேன், அந்தளவுக்கு பயபக்தியானவன். அதற்குக் காரணம் என்னுடைய அம்மா. திருமணத்திற்கு முதல் அம்மா சைவம் தான், " ஓம் நம சிவாய"
என்று தொடங்கி

"மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்
வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்
மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே
ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே"

என்றும்

"குற்றம் நீ குணங்கள் நீ கூடல் ஆலவாயிலாய் சுற்றம் நீ பிரானும் நீ தொடந்திலங்கு சோதி நீ கற்ற நூற் கருத்தும் நீ........" என்றும் பாடியவர், அந்த வளக்கத்திலிருந்து சுத்தமாக மாறி "அருள் நிறைந்த மரியாயே வாழ்க! கர்த்தர் உம்முடனே பெண்களுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் நீரே....." என்று துதிக்கவேண்டி வந்தது. யாரும் அம்மாவை மதம் மாறுமாறு கட்டாயப்படுத்தியிருக்கவில்லை, கணவன் வேறு மதம் மனைவி வேறு மதம் என்றிருந்தால், பிள்ளைகளுக்கு எந்த மதத்தை தழுவுவது என்பதில் சிக்கல் ஏற்படும் என்பதற்காகவே தானே கத்தோலிக்க மதத்தில் தன்னையும் முளுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டார், "இதோ ஆண்டவருடைய அடிமை" என்று. நான் ஆச்சரியப்படும் விடயம் என்னவென்றால், எனக்கு நினைவு தெரிந்த நளில் இருந்து அம்மா சைவக் கோயிலுக்கு போனதேகிடையாது, முருகா என்றோ பிள்ளயாரே என்றோ வார்த்தைக்கு கூடச் சொன்னதை நான் காணவில்லை. மாறாக தன்னை ஒரு முளுமையான கத்தோலிக்க பெண்ணாக மாற்றிக்கொண்டார். அவரின் மன உறுதியை பார்த்தால் பிரமிப்பாக இருக்கும். அம்மாவுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் வீடு, அலுவலகம், கோவில், செபமாலை.... இப்படித்தான் இருக்கும். அயல் வீடுகளுக்கு போய் வம்பளக்கும் பளக்கம் எல்லாம் இல்லை, கோவிலும் செபமும் என்றே அவரது அதிக நேரத்தை செலவிடுவார். தான் கத்தோலிக்க மதத்துக்கு வந்ததை கடவுளின் அளைப்பகவே கருதுகிறார்

என் சின்ன வயதில், அம்மா எனக்கு ஹிட்லர், ஆனால் நான் தான் அம்மாவின்ர ஜேர்மனியாச்சே. சாப்பிடு, குளி, செபம் சொல்லு, படி.... என்று எந்த நேரமும் எனக்கு கட்டளைகளைப் போடும் ஹிட்லர். எதையும் சரிவரச் செய்யாவிட்டால் தண்டனைகளுமுண்டு. பின்னேரம் ஐந்து மணியானால் போதும் எனக்கு விடுதலை, அதுதான் அப்பா வேலைவிட்டு வாற நேரம். அப்பாவின்ர சைக்கிளை தூரத்தில் கண்டாலே போதும் அம்மாவின் சட்டங்கள் காலாவதியாகிவிடும். ஓடிப்போய் சைக்கிள்ள ஏறி அப்பாவின் களுத்தை கட்டிக்கொண்டு வந்தும் வராததுமா எனது மேன்முறயீடுகளை ஆரம்பித்துவிடுவேன், "அப்பா இண்டைக்கு அம்மா எனக்கு அடிச்சவா நுள்ளினவா....." அப்பா காத்திரமான கண்டனத்தை வெளியிடுவார் "உவவுக்கு எந்த நேரமும் பிள்ளைக்கு அடிக்கிறதுதான் வேலை ....க்கும். அம்மாவின் பதிலறிக்கையும் கடுமையாகவே இருக்கும் "காணும் அப்பரும் பிள்ளையும் செல்லம் கொஞ்சினது, இவ்வளவு நேரமும் படிச்சுக்கொண்டிருந்தவன் பார் தேப்பனை கண்டோண்ண எல்லாத்தையும் தூக்கி எறிஞ்சுபோட்டு........" இப்படியே கலாட்டா தொடரும். அந்த ஓலைக் குடிசை வாழ்வின் இன்பமும் திருப்தியும், இன்னொருமுறை நான் அனுபவிக்கப்போவதில்லை.

அப்போதெல்லாம் தம்பி யாருடைய செல்லம் என்று கேட்டால் உடனே சொல்வேன் "அப்பான்ர செல்லம்" இப்படிச் சொல்லியெ அம்மவை தனிமைப்படுத்தியிருக்கிறேன். அதனால் என்னவோ அம்மாவின் நெருக்கம், தளுவல், முத்தங்கள் எல்லாம் எனக்கு குறைவாகவே கிடைத்தது. அப்போது அம்மா இந்த நெருக்கத்தை வளர்ப்பதற்கு தன்னை தயார்ப்படுத்தியிருக்கவில்லை என்பதாகவும் கருதுகிறேன் நான். பின்னாளில், பிள்ளைகள் தம் தாயுடனான நெருக்கத்தை, கொஞ்சிக்குலவுவதை காண்கிறபோது ஒருவித சங்கடமான மனனிலையை உணர்வேன் நான், இவையெல்லாம் அம்மாவிடமிருந்து எனக்கு கிடைக்கவில்லையே என்கிற தவிப்பினோசை என் ஆழ்மனதில் ஒலிப்பதை உணர்வேன். அதற்காக நான் அம்மாவின் அன்பிலும் பாசத்திலும் இருந்து விலகி இருந்துவிட்டேன் என்று அர்த்தம் அல்ல, நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றை தவறிவிட்டோமே என்கிற உணர்வு மட்டும்தான்.

இப்ப நான் "அம்மா செல்லம்" கட்சி மாறியாச்சு. இன்னும் அப்பா செல்லமாக இரண்டு தங்கைகள். புத்தரின் நிலையாமைக் கொள்கை சொல்வதுபோல மனிதனிலும் மாற்றங்கள் நிகள்ந்துகொண்டுதானிருக்கும்.

என்னைப் பொறுத்தவரை காணாத கடவுளை மகிமைப்படுத்துகிறோமே அந்த மேன்மையை பெற்ற தாய்க்குத் தந்தால் என்ன? ஒரு தாய் கருவில் இருந்து வாழ்வின் எல்லைவரை சுமக்கிற சிலுவைகள்தான் பிள்ளைகள். வேறெந்த உறவுகளோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரே உறவு தாய்.

2 comments:

நட்புடன் ஜமால் said...

வேறெந்த உறவுகளோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரே உறவு தாய். ]]


சரியா சொன்னீங்க.

Senthu VJ said...

yes.. yes.. yes!